Monte Medulio

De Desgalipedia
Batalla de Monte Medulio
swinvasion.JPG
Data Setembro outubre do año 52 a. C. (la Guerra Cántabras)
Lugar O Castelo, Pereiro de Aguiar Bandeira de Galicia.jpg Galicia
Resultado Victoria romana decisiva
Cita1.pngEste lugar está no Monte Medelo,en Barbantes (Ourense)Cita2.png
Bouza-Brey sobre a localización do Medulio
Cita1.pngImposible! Está entre Cantabria y Asturias!!Cita2.png
Un asturtzale sobre o Medulio
Cita1.pngEstá á beira do MiñoCita2.png
Tito Livio sobre a sitiación do Medulio
Cita1.pngEstá en San andrés de Teixido!!Cita2.png
Benito Vicetto sobre a sitiación do Medulio

O sitio ou asedio do Monte Medulio foi un enfrentamento desenrolado no ano 22 A. de C. na rexión da tribo galaica dos Interamnicos e que tivo como escenari principal a súa capital, a fortaleza do Medulio. Esta batalla enfrontou aos exércitos do Imperio Romano, baixo o mando do prefecto Caio Furnio e do legado Publio Carisio, contra unha confederación de tribos galaicas, astures e cántabras.

Preludio[editar]

Guerreiros castrexos a punto de ser sodomizados polos romanos.

Estamos no ano 29 antes de Xesús de Nazareth. Toda a Península Ibérica está ocupada polo Imperio Romano ¿Toda? ¡Non! Unha aldea poblada por irreductibles castrexos resiste todavía e sempre ó invasor.

Arredor as tribos preromanas aliáronse con Roma, outras simulan ser amigos dos romanos, a maioría prefire firmar pactos de amizade antes que ser masacrados; mais a chegada dun novo funcionario romano, Publio Carisio e as súas políticas de austeridade e alza de IVA e impostos inmisericordes fan que as diferentes aldeas castrexas dos Astures e Cántabros se unan e ataquen aos romanos coa axuda de poucas tribos galaicas.

Durante 7 anos a guerra decídese entre batallas que unhas veces gañan os castrexos coas súas emboscadas e outras os romanos coas súas batallas campais e asedios; ata que os romanos reciben novas de Roma, o novo emperador quere TODA a península baixo dominio romano. Carisio amplia o campamento de Lugo e comezan a chegar lexións novas, mentres o inverno comeza a botarse enriba.

Carisio dividiu as súas forzas, mandando catro lexións con Caio Furnio a loitar contra os cántabros e os astures no nordeste. Carisio en persoa dirixiuse en persecución das tribos galaicas cunha lexión e a sua cabalería ibérica aliada. As tribos preromanas continuaron coa táctica de non presentar unha campaña frontal e negarlle os suministros ós romanos. Pero finalmente os Zoelass, tribu que xa destruira moitas das suas cidades e fortalezas negouse a queimar Zoebriga, cidade cos suministros tan necesitados polos romanos. Tras un desesperado asedio tomárona e a saquearon, masacrando a tódolos habitantes. Sorte similar correron os Pésicos un pouco despois.

Carisio continuou coa persecución e os dous exércitos encontraronse no outeiro de Vilaseco (Valdeorras), en donde Camalo (líder dos Gigurros) mantiña unha posición defensiva moi forte. Carisio viuse na obrigade retirarse derrotado, tras sufrir mais de 700 baixas. A victoria deu novos azos á rebelión castrexa, parte dos Astures Transmontanos rebeláronse entón e asaltaron Lancia, liberando a todos os rehenes castrexos de Carisio.

Nembargantes, a rebelión castrexa non volveu a conseguir maiores éxitos. As fuerzas de Carisio uníronse ás de Furnio que conseguira tomar Noega e xuntos continuaron a persecución. No Outono do 29 adC., houbo varios enfrontamentos entre ambas cabalerías, no arrededores de Brigaecium, resultando coa victoria de Carisio e a pérdida de 3.000 xinetes pros castrexos. Camalo decidiu que non era o momento pra unha batalla a gran escala e reagrupou as forzas que quedaban na fortaleza de Medulio. Carisio viu en cambio a oportunidade de acabar coa guerra dunha vez por todas.

Batalla e sitio[editar]

Ataque romano ó Monte Medulio.

Xa que un ataque frontal sobre a fortaleza sería unha suicidio, Carisio considerou mellor forzar un asedio da fortaleza para rendir ós enemigos pola fame. Considerando que había máis de 90.000 hombres fortificados dentro do Medulio xunto coa poboación civil, a fame e a sede forzarían rápidamente a rendición dos castrexos. Pra garantizar un bloqueo perfecto Carisio ordenou a construcción dun perímetro circular de fortificacións. Construindo foxos de 18 km de longo e 4 metros defondo con fortificacións espaciadas regularmente arrodeando todo o perímetro. Esta línea foi seguida cara o interior por dous valados de madeira e cerca de medio metro de alto. O foxo encheuse de auga procedente do Miño. Asimismo,crearonse concienzudos campos de trampas e zanxas frente ás sebes co fin de que seu alcance fose inda mais difícil, ademais unha serie de torres equipadas con artillería e espaciadas regularmente ó largo da fortificación impedían que os muros de asedio fosen destruídos polos castrexos de dentro e de fora do medulio.

A cabalería de Camalo a menudo contraatacaba os traballos romanos pra evitar verse completamente encerrados, ataques que eran contestados pola caballería ibérica que voltou a probar sua valía pra mantener ós atacantes a raia. Tras duas semanas de traballo, la caballería castrexa puido escapar da cidade por unha das seccións non finalizadas. Carisio, previndo a chegada de tropas de reforzo, mandou construir unha segunda liña defensiva exterior protexendo suas tropas. O nuevo perímetro era de 19 km, incluindo catro campamentos de cabalería. Esta serie de fortificacións protexeriaos cando as tropas de liberación casxtrexas exteriores chegasen: ahora eran sitiadores preparándose pra ser sitiados.

Para enton, as condiciones de vida no Medulio iban empeorando cada vez mais. Cos 80.000 guerreiros que aínda quedaban mais a poboación local había demasiada xente dentro da fortaleza pra tan escasa comida. A Camalo déuselle por parte dos xefes castrexos atrincherados duas opcións para evitar a capitulación por fame. Sacrificar os 10651741704175432000013 cabalos que tiñan dentro ou enviar ós civiles cos romanos. O caudillo castrexo optou por expulsar da cidade os non combatentes, pero os civiles negáronse(sobre todo as mulleres) ante o que consideraban unha cobardía e dexiáronse estar dentro ante a ameaza dunha folga de sexo dentro do castro.

A finais de novembro as tropas castrexas, dirixidas por Coronero, rei dos Iburros, acudiron en reforzo dos fortificados en Medulio, e atacaron as murallas exteriores de Carisio. Camalo ordeoou un ataque simultáneo desde dentro. Sen embargo, ningún de estos intentos tivo éxito e áa posta do sol la lucha xa rematara.

Ó día siguinte, o ataque castrexo foi baixo a cobertura da escuridade da noite, e lograron un maior éxito que o día anterior. Carisio viuse obrigado a abandonar algunhas seccións de liñas fortificadas. Só a rápida resposta da cabalería, dirixida por Caio Furnio, salvou a situación. A muralla interna tamén foi atacada, pero a presencia de trincheiras,os campos plantados de estacas e retrasáronos o suficiente como pra evitar a sorpresa.

Pedras de catapultas romanas contra o Monte Medulio.

O día siguiente, Cornero lanzou un ataque masivo con 60.000 hombres, enfocando ó punto débil das fortificaciós romanas, que Carisio tratara de ocultar ata entón. A área en cuestión era unha zona con obstáculos naturais na que non se podía construir unha muralla continua onde Carisior ubicara a 4.000 dos seus homes. O ataque produxose combinando as fuerzas do exterior coas da cidade: Camalo ataou desde todos os ángulos ás fortificacións interiores. Carisio confiou na disciplina do seus homes, e ordeou manter as liñas. Él persoalmente recorreu o perímetro animando a seus lexionarios mentres os atacaban él les daba palmadiñas que eles a veces trabucaban con ataques castrexos e así gañou algunha puñalada romana.

Publio Carisio fixo este tipo de moeda para celebrar a victoria cando aínda non a conseguira.

A cabalería de Furcio foi enviada a aguantar a defensa da brecha nas fortificacións. Carisio, coa presión incrementándose cada vez mais, viuse obrigado a contraatacar a ofensiva interna, e logró facer retroceder ós homes de Camalo tras ofrecerlle os seus servizos sexuais de mariconazo. Nembargantes, pra entón a sección defendida por Furcio atopábase a punto de ceder. Carisio tomou unha medida desesperada, tomando 13 cohortes de cabalería (uns 6.000 homes) pra atacar o exército de reserva enemigo (uns 60.000) pola retaguarda. A acción sorprendeu tanto a atacantes como a defensores que quedaron a velas vir.

Vendo ó seu xeneral afrontar tan tremendo risco,os hombres de Furcio redoblaron seus esforzos. Nas filas castrexas cedo comezou a cundir o pánico, e trataron de retirarse. Mais, como soía ocurrir na antigüedade, un exército en retirada desorganizada é unha presa fácil para a persecución dos vencedores, pero conseguiron chegar a tempo dentro das murallas e salvarse de ser sodomizados polos romanos.

Os castrexos do Medulio víronse desbordados ante a moderna maquinaria de guerra romana.

Ó día seguinte, vendo tan baixa a moral dos seus homes, o consello de anciáns e o Estado Maior castrexo de Medulio decidiron celebrar un gran banquete coa poucacarne que ficaba dos cabalos e cervexa fabricada coa cebada podre das bostas, debido ó pouco que comeran o alcol tivo un efecto rápido e pasáronse da fase de que feliz son a son unha merda, esta fase foi tan duradeira que ao final suicidáronse todos en masa, uns bebendo veleno ou arroxándose ás fogueiras, as mulleres matando aos seus fillos e logo suicidándose coas espadas. Non ficou dentro ningún castrexo con vida, cando os romanos entraron dentro choraron moito porque así xa non podían levar ningún escravo pra casa e lles fixera as labouras do fogar de gratis.

Véxase tamén[editar]

60px-Bouncywikilogo.gif
Para os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Monte Medulio.

Outros artigos[editar]