Santo Guinefort

De Desgalipedia
Santo Guinefort
Saint Guinefort filme.png
{{{descrición da imaxe}}}
Título: {{{título}}}
Nado: século XIII en Francia d.JPG Francia
Finado: século XIII en Francia d.JPG Francia
Festividade: 22 de agosto
Venerado en: Maioría das confesións cristiás
Atributos: {{{atributos}}}
Patrón de: Cans


Cita1.pngQuizais quixo dicir: KriptoCita2.png
Google sobre Santo Guinefort

Cita1.pngSanto Guinefort, o Santo CanCita2.png
Igrexa católica sobre San Guinefort.
Cita1.pngSanto Guinefort: protexa connosco dos idiotas e das serpes malvadas.Cita2.png
Neno Oración a Santo Guinefort.

Santo Guinefort era un santo moi inusual, e a súa historia é verídica. En realidade, era un can Greyhound que viviu en Francia no século XIII. Para o pobo, era amado e venerado. Para a Igrexa, que de inicio non entender que San Guinefort era un can, el foi un gran problema. A pesar dos mellores esforzos da igrexa para acabar con todas as referencias a este can amado, incluso decretando herexía e queimando moitos seguidores, San Guinefort permaneceu popular por 700 anos, ata a década de 1940 cando o papa Pío X declarou que Santo Guineford era comunista e comedor de nenos durante a Segunda Guerra Mundial. O día de Santo Guinefort é 22 de agosto e, aínda que é considerado o protector dos nenos, podemos pedir a súa protección para os nosos queridos galgos e outros animais, agás gatos.

Historia de santidade[editar]

San Guinefort oración.jpg

No século XIII, preto da cidade de Lyon, un home sae de casa, deixando en casa o seu fillo, aínda bebé, ao coidado dun can, chamado Guinefort. Entón, unha enorme serpe entra dentro da casa. Guinefort, nunha actitude valente, a ataca e mata, ficando entón moi sucio do sangue da serpe. O home, ao regresar á súa casa, avista o can ensanguentado e, pensando que o mesmo transformou nun lobisome e devorou ​​o neno, o mata. O home entón entende o erro que cometera: avista o cadáver da serpe e o neno sa e salva. Arrepíntese entón e xoga can nun pozo, cóbrese con pedras e planta árbores arredor, facendo unha especie de "santuario". A historia é espallada pola comunidade na que vivía. A xente moi burra por certo por creren nesa historia absurda entón pasan a venerar a tumba do can, ao cal foron atribuidos moitos milagres. A Igrexa Católica pronto clasifica tal adoración como herexía e a prohibe, incluso queimando o dono do can. Aínda así, crece entón o culto ao "San" Guinefort, que permanece ata mediados do século XX, a pesar da prohibición da Igrexa Católica.

O santuario de San Guinefort quedou cada vez máis popular e as peregrinacións a seu sepulcro convertéronse en algo habitual entre a poboación burra e ignorante dos arredores. Foi entón cando chamou a atención da Igrexa que iniciou unha investigación sobre o can santo. A pesar de que terían aceptado algún dos actos milagroso relacionados a Guinefort, a igrexa nunca recoñeceu oficialmente o seu culto.

Coa chegada da Inquisición, os restos Guinefort foron exhumados, queimados e seu culto considerado herexía, é dicir, quen se arriscase a adorar o can santo podería virar churrasco de Satán. Aínda así, a adoración a San Guinefort perdurou durante algúns anos máis, exactamente e segundo a Wikipedia, ata 1930!

Véxase tamén[editar]

Outros artigos[editar]