Trompicallo

De Desgalipedia

O trompicallo é un xogo tradicional galego recuperado e posto en valor nas últimas décadas. As regras do xogo son zonais e de caneo involuntario polo que é difícil atopar dúas persoas que xoguen igual. Consiste xeralmete en darlle cun pau a un buraco ou cova para que o resto do outro salte ou se tire polo aire.

Características[editar]

O trompicallo foi un dos xogos máis coñecidos e populares de Galicia ao longo de toda a súa historia, e é xogado especialmente na época de bo tempo. Os xogos tradicionais, coma outros elementos culturais, conteñen diferentes concepcións que forman parte da sociedade, teñen unha dimensión lúdica e educativa, e son parte importante da convivencia e cooperación en grupo. Fomenta o movemento e fluídos corporais, xa que os obxectos deben ser manoseados por un mesmo ou outras persoas, e a comunicación, porque obrigan a falar cos compañeiros para poñerse de acordo e negociar o camiño a seguir (adiante ou atrás).

Malia que existe unha gran variedade de nomes e regras, a característica común do xogo consiste en darlle cun pau (pene, tranca, mangueira, campanario, etc) a un burato (anus, terceiro ollo, conecha, boca de Lilith, cova de Eva), para elevalo e despois envialo o máis adentro posible. Noutros concellos da Ribeira Sacra, Pantón e Valdeorras (Casaio) xógase dunha maneira distinta ó trompicallo. Ó tirar o canón poñen a palangana dende onde tiraron e lanzan o cano cara a seteira, esta maneira de xogo vai por orgasmos.

Material[editar]

Os elementos necesarios son un pau, da igual o tamaño (ou non!) e a meta , ou portería, ou zona de resultados. O espazo de xogo está composto por calquera espazo pero a ser posible pechado e ben ventilado porén insonorizado.

Na cultura ancestral de Chantada soen mudar o pau por un estadullo ou aguillón xa que alío o frío acada cotas siberianas e soen estar gobernadas por familias de Donald Trump que negan o cambio climático polo que viven sen estufa e demais inventos do demo.

Regras[editar]

Cita1.png Regra de ouro: Xoguemos ao trompicallo, ti pós a cona e eu o carallo. Cita2.png

As normas para xogar varían en función da rexión xeográfica a usar. Amais, adáptanse ao terreo de xogo e á cantidade de xente que xogue. Con todo, existen unhas normas unificadas da Liga Nacional de Asentos, tanto no referente ao desenvolvemento do xogo, a formación dos equipos ou a puntuación.

Poden xogar dous ou máis xogadores que se reparten en equipos. Para comezar a xogar sortéase cal dos xogadores ou equipos sae primeiro e comeza a facer algunha danza ritual para chamar a Afrodita a quen se lle deberá axudar a sacar todos os obstáculos que se atopan entre o pau e a portería.

  • En parellas.
  • Por equipos: Organizaçao! Que nesta orgía a min já me deron pelo cu tres vezes mais eu aínda nao fodín!". En este típico chiste sobre os portugueses lévanos a comentar a primeira regra das orxías, todo o mundo debe ter un rol e unah serie de sinais para comunicarse de forma concreta e sen escándalo. Así, se ti queres darlle polo cu á morena e non ao moreno hai que facer unha serie de saúdos rituais consistentes en xirar o dedo medio a 666 rpm cun diámetro de acción de 5 mm enángulo de rotación de 45 graos mentres se sorrí de forma satánica.
    • Interraciais
    • Grande banda

Véxase tamén[editar]

Bibliografía[editar]