Ramón Otero Pedrayo

De Desgalipedia
Ramón Otero Pedrayo
Otero pedraio.jpg
Información
Nacemento Probablemente no séc. XIX A. de C. o 5 de marzo de 1888
Trasalba, Bandeira de Galicia.jpg Galicia
Falecemento 10 de abril de 1976
Ourense, Bandeira de Galicia.jpg Galicia
Nacionalidade galega
Ocupación Patriarca

Ramón Otero Pedrayo, nado en Ourense o 5 de marzo de 1888 e finado na mesma cidade o 10 de abril de 1976, foi un profesor que se meteu a política pra que Galicia e os galegos vivisen mellor.

Vida[editar]

Infancia[editar]

Nace en Trasalba (Amoeiro, Ourense) dentro dun pazo nunha familia fidalga, o mesmo día seu pai fai unha plantación de marihuana pra que medren á par. Como é da nobreza téñeno todo o día metido en casa rezando e lendo en latín, mais él aproveita as horas de noite e fuxe ao fiadeiro, onde os labregos fan orxías mentres traballan; o galego só o empregaban en conversas íntimas ou cos criados, nunca foi a lingua oficial dos fidalgos.

Adolescencia[editar]

Otero Pedrayo conquistou moitas amizades nos seus tempos de colexio.

Enviáno a Ourense capital, eran os últimos anos do século XIX, os últimos fidalgos de pazo deixaban o rural polos pisos da cidade, alí en Ourense estuda bacharelato e vai ao liceo e ós cafés cos seus fatos de intelectuais románticos, abogados, médicos con pouca literatura e moita política (Bugallal, Cánovas...) e estaban chiflados, foi á USC estudar pero deixouno e foi co seu tío ao Mar do Norte a facer o interrrail.

En 1905 vai a Madrid a facer Dereito, licénciase e volta a Ourense co seu amigo gay Adrián Solovio, onde non fai ren e só le a Sherrylin Kenyon e as súas interminábeis sagas, vóltase un cultureta, ata que un día quéima a man das pallas nun experimento científico a ver canto se aguanta na auga das Burgas e o espíñirito de Reve faille unha revelción: "Mira rapaz, que estás a perder o tempo fai algo da túa vida óh!!" En 1919 entra faise irmandiño nas Irmandades da Fala, onde lle din que se encauce na vida e faga oposicións, as aproba e o mandan a Tombuctú. Alí coñece a Antón Lousada Diéguez que lle fai ver a realidade de Galicia: "Otero, xa tes 30 anos, xa está ben, xa vai sendo hora de tomar unha postura e porse a traballar", Otero volta a Ourense e é mestre no Instituto de Ourense (Actual IES Otero Pedrayo), como se aburre sendo socrático ponse a escribir artigos pra un xornal de emigrantes editado na Estrada, Lalín.

Madurez[editar]

Otero Pedrayo con Valle-Inclán.

Comeza como un tolo a escribir artigos en diversos xornais, nos tolos anos 20 xúntase con Vicente Risco (que nacerano mesmo piso que Otero, Rúa da Paz 25, no primeiro piso e Otero no segundo) e comeza a escribir na súa revista "NÓS" (artigos de toda caste: relixiosos, políticos, históricos, xeografía, etc), escribe por primeira vez aos 30 anos "Pantelas,Home libre", viaxa de aldea en aldea con Vicente Risco pra tentar conservar as tradicións e literatura popular por escrito, mentres Cuevillas escarabella nos castros.

No 1923 fúndase o SEG (Seminario de Estudos Galegos) e Otero tamén colabora con artigos sobre as parafilias da Raíña Urraca, a megalomanía fálica de Xelmírez e fai descripcións pornográficas da xeografía de Galicia (dondas montañas como peitos de Dona...) mentres segue dando clases en Ourense e se casa con María Josefa (alias Fita), mentres no instituto namora a moitos raparigos e os inicia na homosexualidade. Conseguen captar o interese dos intelectuais do Norte de Portugal (sobre todo Oporto e Coímbra) e fan conferencias, orxías, debates, cuartos escuros, etc, mentres son vixiados pola dictadura de Miguel Primo de Rivera.

Na 2ª República española[editar]

A dictablanda cae, a monarquía cae e aparece pacíficamente a IIª República Española, é o ano 1931 e funda o Partido Nazonalista Republicano, é elixido deputado nas Cortes da República e coñece a Castelao en Toledo co que ten un affaire. En decembro dese ano o partido fúndese no Partido Galeguista. A Federación Republicana Gallega (FRG-ORGA) obtivo 15 dos 47 escanos galegos e formou grupo parlamentario propio, denominado Minoría gallega, no que se integraron Castelao e Otero Pedrayo.

Entra na RAG,onde xunto con Vicente Risco fan grandes orxías mentres practican ioga pra aumentra o seu chi e que o goberno republicán de Madrid lles dea un Estatuto de Autonomía, pero éste ten defensas rancias e non o dará até 5 anos mais tarde. En 1933 pactan cos outros nacionalistas periféricos e forman a Galeusca (Galicia, Euskadi e Cataluña) pra ver si así xuntos mais fortes xuntos non haberá que poda detelos, Xuntos mais machoooss Xuntos mais fortes taménnnnnxuntooosss..lalaá.

Mais en setembro do 33 gañan as dereitas en España (por culpa dos anarquistas que din que hai que absterse de votar) e o Partido Galeguista non obtén sillón no Parlamento (xa se sabe da nugalla dos votantes progres da Galiza...).

Con tempo mais libre porque xa non ten que andar na política ata as próximas eleccións Otero métese a escribir novelas: Fra Vernero, Devalar e o mesón dos ermos, escritas nestas datas e publicadas mais tarde. Vai coa muller de excursións a ver a Castelao, e seguen lendo a Lisa Kleypas, Concha Linares-Becerra, Luísa María Linares, etc, os do PG fan unha asemblea xeral, ten lugar a revolución de Ochobre en Asturies, Cataluña declárase independente e o goberno republicán dereitista envia ao exército a Catalunya e a Franco a Asturias cos seus moros. Como consecuencia diso o PG péchanlle seus locais e supéndeselle a licencia ó xornal A Nosa Terra. Castelao é desterrado a Badaxoz e Bóveda a Cádiz.

Nas novas eleccións forman coalición no Frente Popular (Vicente Risco vaise cos nacionalistas de dereitas e Otero Pedrayo déixase estar mais critica a estratexia), gañan as eleccións e voltan negociar o estatuto de Autonomía. Otero Pedrayo e o Partido Galeguista protagonizaron a campaña polo si ao Estatuto de Autonomía de Galiza, xunto a Izquierda Republicana, os centristas de Portela Valladares e a Dereita Galeguista de Risco. Mais ao día seguinte da aprobación comeza a guerra civil.

Na Guerra Civil Española[editar]

En Ourense o gobernador mantén a clam á espera das ordes de Madrid pero os militares detéñeno e comezan a reprimir a tódolos que s eopoñen a eles, debido a que Otero estivera en política e que fora cos nacionalistas é depurado polas novas autoridades e sácaselle o posto de traballo, non é fusilado debido a que non era esquerdista e tiña amigos na Igrexa católica ourensá non o viñeron buscar á súa casa pra enculalo.

Mentres polas noites andaban fusilando á peña, Vicente Risco agóchase no seu piso todo cheo de medo, Otero Pedraio fuxe a Trasalba e vai a misa tódolso días e festas que os feixistas celebran nos días en que invaden algunha cidade republicana. Como ten medo de que lle entren na casa e lla rexistren non escribe nada e abúrrese como unha ostra relendo libros, a garda civil faille vixilancia por si manten contactos co maquis e de paso cobrarlle o imposto revolucionario dunha botella de LK pra quentar as noites de patrulla.

Durante o Franquismo[editar]

Durante apostguerra, a autarquía e o dominio político falanxista no réxime de Franco Otero escrebe algunha noevla en castelán pra que os feixistas o deixen en paz: Las palmas del convento, Vida del Doctor Don Marcelo Macías y García (crego progre no ourense do XIX). Adolescencia e La vocación de Adrián Silva.

Trala II Guerra Mundial en 1947 viaxa a Arxentina convidado polo Centro Galego, onde fala acerca do anticomunismo e do galeguismo com algo cultural,ve a Castelao, e polo sue bo comportamento de neno bó o réxime vólve repoñelo no posto no 48 (e pra que os americáns vexan que Franco non é un nazi que enforcar) con 60 anos oposita e chega a mestre na USC en Santiago de Compostela, alí reúnese con vellos amigos e camaradas (como Fermín Bouza-Brey), xúntase co afiador Brais Pinto e publica a poesía "Bocarribeira, poemas pra ler e queimar".

Alí en Compostela xunto con outros otakus fundaron a Editorial Galaxia e varios do PG, e voltan á militancia pero só no culturalmente (de feito algúsn escandalizaranse cando algúns emigrantes galegos lles digan de fundar un partido político na clandestinidade e elas responderán que non porán bombas). Debido ás inversións dos USA a dictadura ten que amosarse mais aberta e menos feixista, asi que sacan as súa spolíticas mais represivas pero seguen vixiando, Otero volta escribir en galego e publica "Entre a vendima e a castiñeira" e "O señorito da Reboraina", en teatro "O desengano do prioiro" e "O fidalgo e a noite".

Algún estudante seu faise jipi e agasalla ó seu mestre cun selos de correos de California, que cando Otero o ensaliva pra garda na súa colección de selos da Diáspora galega resulta ser LSD e ten unha viaxe psicotropical da cal consegue saír anos mais tarde e escrber teatro "noite Compostelá" e prosa "O Maroutallo e "O fidalgo e outras narracións".

Obras[editar]

Poesia Libro de Ramón Otero Pedrayo.jpg
  • Poesía: unha colección de poesías graciosas para encantar a súa moza e poder violala

Véxase tamén[editar]

60px-Bouncywikilogo.gif
Para os usuarios sen sentido do humor, os nerds de Galipedia (a nosa sátira autorizada) ten un artigo pouco fiable sobre: Ramón Otero Pedrayo.

Outros artigos[editar]

V  C  E h
Día das letras galegas
Escritores galegos.jpg
Rosalía de Castro (1963) - Alfonso Daniel Rodríguez Castelao (1964) - Eduardo Pondal (1965) - Francisco Añón Paz (1966) - Manuel Curros Enríquez (1967) - Florentino López Cuevillas (1968) - Antonio Noriega Varela (1969) - Marcial Valladares Núñez (1970) - Gonzalo López Abente (1971) - Valentín Lamas Carvajal (1972) - Manuel Lago González (1973) - Xoán V. Viqueira Cortón (1974) - Xoán Manuel Pintos Villar (1975) - Ramón Cabanillas (1976) - Antón Vilar Ponte (1977) - Antonio López Ferreiro (1978) - Manuel Antonio (1979) - Afonso X o Sabio (1980) - Vicente Risco (1981) - Luis Amado Carballo (1982) - Manuel Leiras Pulpeiro (1983) - Armando Cotarelo Valledor (1984) - Antón Lousada Diéguez (1985) - Aquilino Iglesia Alvariño (1986) - Francisca Herrera Garrido (1987) - Ramón Otero Pedrayo (1988) - Celso Emilio Ferreiro (1989) - Luis Pimentel (1990) - Álvaro Cunqueiro (1991) - Fermín Bouza-Brey (1992) - Eduardo Blanco Amor (1993) - Luis Seoane (1994) - Rafael Dieste (1995) - Xesús Ferro Couselo (1996) - Ánxel Fole (1997) - Martín Codax / Xohán de Cangas / Mendinho (1998) - Roberto Blanco Torres (1999) - Manuel Murguía (2000) - Eladio Rodríguez (2001) - Frei Martín Sarmiento (2002) - Antón Avilés de Taramancos (2003) - Xaquín Lorenzo (2004) - Lorenzo Varela (2005) - Manuel Lugrís Freire (2006) - María Mariño Carou (2007) - Xosé María Álvarez Blázquez (2008) - Ramón Piñeiro (2009) - Uxío Novoneyra (2010) - Lois Pereiro (2011) - Valentín Paz-Andrade (2012) - Roberto Vidal Bolaño (2013)