Recep Tayyip Erdoğan

De Desgalipedia
Recep Tayyip Erdoğan
Erdogan ISIS.jpg
Información
Nacemento 26 de febreiro de 1954
Beyoğlu (Istambul) Bandeira de Turquía.png Turquía
Nacionalidade Bandeira de Turquía.png turco
Etnia turca
Ocupación político e sultán
Cónxuxe 42 mulleres
Fillos 427 fillos

Recep Tayyip Erdoğan (note os cornos na "g"), abreviado como RTE, nado en Beyoğlu (Istambul) o 26 de febreiro de 1954, é un político turco, actual Ditador de Turquía e un exemplo máis do clásico ditador "avó" (Putin, Perón, Rojas Pinilla, Amin, Obiang, Noriega, Hussein, Echeverría), dos que un día eloxian publicamente a Hitler[1] e ao día seguinte toman un selfie coa momia de con Fidel na Habana.

Anteriormente ocupou os cargos de Primeiro Ministro (de 2003 a 2014) e alcalde de Istambul (de 1994 a 1998). É o líder e fundador do Partido da inxustiza e do subdesenvolvemento e actualmente planea o exterminio de curdos, sirios, armenios e outras etnias para crear un renovado Imperio otomán 2.0.

Traxectoria[editar]

Naceu nunha familia descendente de inmigrantes xeorxianos orixinarios de Batum. Con trece anos a súa familia mudouse desde Rize, pequena poboación na beira do mar Negro, a Istambul, onde anos despois estudou Política e Economía mentres traballaba de empregado nunha empresa de transporte de cabras e coma comerciante independente.

Política[editar]

Comezou a súa carreira de actor porno, interpretando a Jawa na parodia porno da versión turca de Star Wars. Despois xogou algúns anos como futbolista no Borussia Dortmund de Turquía Alemaña Occidental (entón chamábase İlkay Gündoğan, para non confundir co futbolista de exactamente o mesmo nome que tamén xoga no Borussia Dortmund), ata que resultou ferido dando as mans con Vermaelen. Durante o seu delirio provocado pola dor e o opio que se lle daba no hospital, tivo unha visión na que Alá lle mandaba vingar a morte de Hitler devolver o seu glorioso pasado a Turquía, se o tivese.

Iniciado nas artes escuras por Lord Sith Necmettin Erbakan en 1980 e uniuse ao partido Refah Partisi. Desde entón, Cerdoğan dedicou a súa vida a destruír o legado das Mozas Turcas e Mustafa Kemal Atatürk, que na década dos 20 matou a millóns de armenios dixeron que a teocracia era "do século XIX, eh" e substituíuna por unha bonita república laica (aínda que mantiveron a lúa islámica na bandeira turca para que non fosen decapitados).

Erdoğan e o seu compañeiro falando na ducha. O que ocorre nunha prisión turca, queda nunha prisión turca.

En 1994, violou a Fatmagül e enviou a Ezel a prisión por un delito que non cometeu, pero Cerdoğan utilizou os seus contactos políticos non só para borrar as probas que o vinculaban a estes acontecementos, senón tamén para ser elixido alcalde de Istambul. Non obstante, un día foi sorprendido espido e borracho na rúa dicindo que xudeus e francmasones querían roubarlle o fígado. Estivo encarcerado, pero conseguiu escapar saíndo pola porta principal e vestido co uniforme da prisión. Ninguén o sospeitaba, porque os presos que fuxen do cárcere adoitan facelo a través dun túnel ou disfrazados de gardas.

En 2001 lanzou o seu plan de conquista mundial, presentando a súa candidatura a primeiro ministro (home modesto). Para iso, primeiro reestruturou o Refah Partisi como un partido democrático e conservador (como se fose posible tal cousa) e logo adoptou un nome máis normal para o partido, de xeito que Bush non bombardease a Turquía pensando que eran unha organización terrorista: o Partido da Inxustiza e subdesenvolvemento. Antes diso, deu a Mehmet, irmán de Feriha, adoctrinado comunista a odiar a Emir. Finalmente gañou as eleccións por un erro técnico (os outros partidos esquecéronse de presentar un candidato), pero Cerdoğan non puido asumir o cargo ata 2003, debido á súa condición de antigo condenado.

Ditadura Goberno[editar]

O profeta Erdoğan (a paz e as bendicións de Alá están sobre el) curando a un leproso que salva a vida dun suicida.[2] Típica noticia turca.

Xa como chanceler do Reich primeiro ministro, Cerdoğan puxo en marcha un réxime mediático altamente nacionalista, conservador, corporativista e mediático, todo aderezado cun fundamentalismo relixioso (pero nunca tanto, non será algo que os Estados Unidos e a UE comeza a mirar feo). En 2010 revisou a Constitución escrita durante a ditadura militar dos anos 80 para adaptala á súa nova ditadura teocrática da democracia civil, garantindo os dereitos humanos para todos os turcos (sempre que non fosen kurdos, por suposto).

A súa segunda medida máis importante foi a prohibición do Partido dos Traballadores do Kurdistán como organización comunista e kurda e, polo tanto, claramente de signo terrorista. Os Estados Unidos fixeron o mesmo, máis que nada, para que Turquía lle permitise gardar os mísiles no territorio turco que apuntou cara á oficina de Vladimir Putin. A prohibición turca esténdese tamén aos que están en kurdo, ao kurdo Bain e, xa que estamos con eles, aos curdos en xeral. Agarda: que pasou co último ditador que intentou exterminar aos kurdos? Mmm...

En 2013 confirmou a súa condestinidade cando anunciou a súa intención de demoler un parque en Istambul para construír no seu lugar un enorme centro comercial (si, case como na película de Hey Arnold!). Oito millóns de hippies abrazadores de árbores xuntáronse para protestar contra a medida, só para acabar cos ósos rotos a mans da policía. Isto, ademais da decisión do réxime de limitar a venda de alcol[3], estivo a piques de provocar que o país se infectase coa febre da primavera, polo que Cerdoğan tivo que anunciarse na televisión (brazos cruzados, queixo de queixo) e os ollos desgarrados) que os manifestantes puideron gardar "o seu parque sucio". Despois, bombardeou algunhas bases kurdas para aliviar un pouco a rabia.

Despois, Erdogan impuxo unha nova lei, que prohibía aos paramédicos asistir a manifestantes terroristas sanguinarios se recibían balas da policía.

En 2014, xa que lle quedaba pouco tempo como primeiro ministro, foi elixido presidente só para ordenar a construción dun enorme palacio digno dun sultán da súa categoría, dotado dun harén de 2.500 cabras e burros segundo o estipulado polo Corán. Busca as fotos do pazo en Google e morre de envexa.

Política exterior[editar]

O sultán Erdoğan I o Magnífico na sinatura da paz co Califato Islámico de Eurabia e África, ano 2025.

Erdoğan non ten amigos (incluso a súa muller levou o saúdo), pero gústalle aparecer nos medios internacionais dándolle a man aos líderes mundiais, para finxir que Turquía non é o estado extravagante e do terceiro mundo que o é, do mesmo xeito que Cristiano Ronaldo gústalle fotografarse con modelos de silicona para evitar sospeitas. Entre as conquistas de Cerdoğan están Muammar Gaddafi (que lle deu unha medalla de chocolate por promover o fundamentalismo islámico), Yasin al-Qadi ("filántropo" saudita amigo de Osama bin Laden), os ex presidentes turcos Bülent Arınç e Abdullah Gül (cibernovios, nada grave), Barack Hussein Obama (califa dos Emiratos Árabes Unidos) e Genghis Khan (aínda que o nega).

Erdogan Turquía-ISIS.jpg

A prensa rosa tamén especula sobre un romance secreto entre Erdoğan e o grupo terrorista Estado Islámico, xa que ambos comparten inimigos en común (Bashar al-Assad e os kurdos). De feito, hai probas de que Turquía estaría bombardeando as bases de guerrillas kurdas que están a derrotar ao ISIS en Siria e Iraq. Preguntado respecto diso, Erdoğan ruborizou e rexeitou facer comentarios, pero por se bloqueou Twitter e YouTube por todo o país. Sobre os xornalistas que revelaron o vínculo entre ISIS e Turquía, o Goberno dixo que se foron de vacacións ás Bahamas. O curioso é que deixaron as maletas na casa e ninguén os volveu a ver xa que homes armados vestidos de negro leváronos en coches sen matrículas a media noite... pero non é necesario chegar a conclusións precipitadas.

Notas[editar]

Véxase tamén[editar]

Outros artigos[editar]


Icono castelán.png Este artigo foi traducido a partir de Inciclopedia por algún tolo
que nos ama polo seu nariz esfregar o nariz á peza nivel de español